#100Verhalen: Anneke Wullink – Vrijwilliger bij de Schaapskooi.

Bij de Schaapskooi in Ermelo is altijd wel wat te beleven! Dat weet Anneke Wullink als geen ander: “Mijn belevenissen als vrijwilliger zijn niet te tellen, elke dag is anders”.
In dit verhaal het wel en wee op de Schaapskooi verteld door Anneke.

 

Leuke dieren hoor, die schapen…”

 

Vrijdag, toen ik wegging bij de Schaapskooi was er nog niets aan de hand. De planning was dat eind volgende week het eerste lammetje geboren zou worden. Nu bestaan mijn werkzaamheden niet in het werken in de Schaapskooi zelf, maar in het bezoekerscentrum. Ik coördineer echter wél het lammetjesadoptiegebeuren wat na de geboorte van het eerste lammetje in werking wordt gezet: bezoekers kunnen symbolisch een lammetje adopteren. Ik had gepland om met een collega-vrijwilliger de hele handel die maandag neer te zetten. Maar op die bewuste vrijdag in de avond zag ik op Facebook dat een van de drachtige ooien haar eigen plan had getrokken en geen rekening hield met mijn planning, het eerste lammetje was al geboren! Oké. Even omschakelen dus. Dat valt niet mee voor me, maar sinds mijn vrijwilligerswerk bij de Schaapskooi heb ik dat intussen wel geleerd. De maandagmiddag erna was ik de beschuit met roze muisjes aan het klaarzetten, toen één van de hulpherders naar me toe kwam: ‘ik wil je even aan iemand voorstellen’. Ik ging met hem mee de kooi in, met jaloerse blikken van de omstanders, want die zagen mij vervolgens met Saar (want zo heb ik het lammetje genoemd) in mijn armen. Ik vertelde dat zij ook (symbolisch) een lammetje kunnen adopteren en dat zij dan begin april ook bij de lammetjes in de kooi mogen. Ik zal nog vaak terugdenken aan het moment, met Saar in mijn armen, een kroon op die dag.

 

Een andere dag uit mijn vrijwilligersleven bij de Schaapskooi had ik een ‘dat heb ik weer’ momentje. Ik kreeg gezelschap op de bovenverdieping: drie jonge vrolijke fluiters (boerenzwaluwen) hadden per ongeluk de ingang genomen van het bezoekerscentrum in plaats van die van de Schaapskooi waar ze een nestje hebben. De kantoordeur staat open, en met z’n drieën waren ze naar binnen gevlogen. Tja, wat nu? Ze kunnen niet binnen blijven. Dus: ik zet een dakraam wijd open, wie weet! De boerenzwaluwen snappen mijn hint, en ik haal opgelucht adem. Ik loop naar beneden en doe de achterdeur dicht. Voorkomen is beter dan genezen.

 

Zoals jullie kunnen lezen in mijn verhaal maak ik van alles mee bij de Schaapskooi. Zo ook een dag dat ik aan het werk ben op kantoor. Het lijkt een gewone dag totdat het ineens donker wordt. Ik kijk in de meterkast. Niets bijzonders, alle schakelaars staan goed dus geen kortsluiting. Ik denk aan de vriezer met ijs.. Ondertussen hoor ik een pieptoon van het alarm van de traplift en ik loop naar de kapschuur, ook daar geen stroom. Wat nu? Eerst maar even een blik op de website van Liander. Stroomstoring in Ermelo Oost. Dat verklaart alles!
Voor wat licht in de duisternis open ik de grote voordeuren en de luiken achter de balie. Ik pas mijn werkzaamheden aan: voor het plakken van etiketten op potjes honing heb ik, behalve wat licht, geen stroom nodig. Na een paar uur gaat het licht gelukkig weer aan. En de ijsjes? Die hebben het overleefd!

 

Ben je na het lezen van het verhaal van Anneke enthousiast geworden over vrijwilligerswerk bij de Schaapskooi? Neem dan contact op met het Steunpunt Vrijwilligerswerk Ermelo, 0341-551678 of steunpuntvrijwilligerswerk@welzijnermelo.nl of kijk voor meer en andere vrijwilligersvacatures op https://www.welzijnermelo.nl/diensten/vacaturebank/