#100verhalen: Mirjam van Houten, trainster bij korfbalvereniging Dindoa

Een enorme bak met gekleurde ballen wordt door Mirjam omgekieperd.

De ballen rollen alle kanten op, en als zij roept: “Rood”, dan stuiven negen kleine korfballertjes uit elkaar om zo snel mogelijk de rode ballen weer in de bak te krijgen. Dit zelfde herhaalt zich voor de groene, gele, oranje en roze ballen, net zo lang het veld weer leeg is, en alle ballen terug in de bak zijn gegooid.

 

 

Aan het werk is Mirjam van Houten, trainster van de Kangoeroes van korfbalvereniging Dindoa. Elke zaterdagmorgen is zij druk in de weer om de jongste groep van de club een uur lang lekker te laten bewegen en spelen, met of zonder bal.  Op de vraag of zij nu niet liever in bed had gelegen, antwoord ze: “Nee, hoor. Je moet er wel wat voor over hebben, maar je krijgt er ook heel veel voor terug”.  De 22-jarige Ermelose doet dit vrijwilligerswerk nu al zeven jaar, waarvan de laatste vijf jaar als leidster van de groep.

 

Toen ze vijftien was, werd ze gevraagd om mee te helpen. Ze zat toen in de derde klas van de middelbare school.  Door een maatschappelijke stage bij een peuterspeelzaal, maar zeker ook door het trainen geven aan de Kangoeroes, besloot Mirjam om pedagogisch werk te gaan studeren op een MBO-school.  Hiervanuit kon ze vrij makkelijk switchen naar de opleiding tot onderwijs-assistent, die ze ook afrondde,  en nu zit ze al weer in het derde jaar van de PABO in Zwolle.

 

Het werken met kinderen heeft ze wel in haar vingers, getuige ook de vele positieve reacties die ze krijgt van de ouders. “Soms hoor ik wel eens de opmerking dat ik haast wel heel veel tijd in de voorbereiding gestopt moet hebben, maar dat valt reuze mee.  Ik improviseer ook veel tijdens de training. Ik zet ook niks meer op papier.  Doordat ik het nu al voor het zevende jaar doe, heb je genoeg ervaring om in te spelen op wat er gebeurt. Soms vraagt een kind om een bepaald spelletje, en dat ga je dan doen.  Maar het kan ook zijn dat als men wat sneller vermoeid is dan anders, ik besluit om te gaan zakdoekjes-leggen.”

 

Vanuit de vereniging is Mirjam in het verleden wel gecoacht. “Ik heb twee jaar geleden een cursus gevolgd om een soort trainersdiploma te halen. Maar omdat die cursus vooral gericht is op het echte korfbal, kreeg ik wat meer persoonlijke feedback op wat ik met die kleintjes doe”

 

Het vrijwilligerswerk vindt Mirjam ten eerste heel leuk, maar zeker ook vanzelfsprekend om te doen: ”Ik ben opgevoed met het idee dat het vrij normaal is om wat voor een ander te doen.  Bovendien: ik heb zelf jarenlang als korfbalster training gehad van mensen die dat ook maar gewoon vrijwillig doen, en nu kan ik op deze manier wat terug doen voor de vereniging.”

 

Tenslotte de vraag of er in de zeven jaar dat ze dit werk doet, wel eens iets gebeurd is wat haar zal bijblijven: “Ik had een paar jaar geleden een jongetje in de groep gekregen die in een Ermeloos pleeggezin geplaatst was. De pleegouders hadden besloten om hem op korfbal te doen, omdat hij moest leren omgaan met leeftijdgenootjes, en met regels. Dat vond ik mooi om te doen: de samenwerking met die ouders, en het besef dat je iets aan het doen bent voor de ontwikkeling van dat jongetje, was heel bijzonder.”

 

Ben je na het lezen van het verhaal van Mirjam enthousiast geworden over vrijwilligerswerk bij Dindoa? Neem dan contact op met het Steunpunt Vrijwilligerswerk Ermelo, 0341-551678 of steunpuntvrijwilligerswerk@welzijnermelo.nl of kijk voor meer en andere vrijwilligersvacatures op https://www.welzijnermelo.nl/diensten/vacaturebank/